Cahiller Topluluğu’nun birinci dönem mezunları olarak, bitirme projesi diyebileceğimiz deneyimler tasarlıyoruz. Bu cümlede bana ters gelen “mezun” ve “bitirme” sözcükleri. Çünkü bu hayatta öğrenmek bitmiyor, mezuniyet de olmuyor, ama sözün gelişi diyorum.
Selin Taşdelen Kaya ve Doğukan Şayan tandem olarak bize Üsküdar’da Valide-i Atik mahallesinde bir güzergah hazırlamışlar. Elimizde bir kroki sokaklarda yürüdük, sadece etrafımızın farkına vararak, bir yere yetişmeden yürüdük. Sonra bir noktada üzerinde düşünmemizi istedikleri soruların olduğu zarfları aldık, daha doğrusu çektik. Ben bu geziyi Sanatçı Buluşması’na çevirip, fotoğraflar da çektim (Sanatçının Yolu’nu okuyanlar bilir). Sonra Valide-i Atik camiinin avlusunda oturduk gözlemlerimizi konuştuk. Cami ve külliyesi Mimar Sinan’ın inşa ettiği tam teşekküllü ve tek parça kalabilmiş son külliye olarak kabul ediliyormuş. Burası mahallelinin bir yaşam alanı adeta çocuklar koşuşturuyor, büyükler taburelerde oturup çay, kahvelerini içiyorlar asırlık bu mekanda.
Mahallede yürürken evlere, yaşamlara, balkonlara, pencerelere baktım. Mahalle yaşamı diye bir şey vardı eskiden, burada da hala birbirini tanıyan, selamlayan insanlar var. Evler arasında avlular bırakmışlar, dip dibe değil her apartman.
Geçmişi korumaya dair zayıf bir istek var insanlarda. Zayıf diyorum çünkü “Çinili Apt” adında bir apartman var, çinisi olmayan. Yani zahmet etmemişler, şuraya da zevahiri kurtarmak için de olsa çiniden bir alınlık yapalım dememişler, ama adı kalmış yadigar.
Tarihimizden ne kadar uzak yaşadığımızı fark ettim. Yer yer eskiyi hatırlatan detaylar var ama bugünün gölgesinde kalmışlar. Köklerini kaybetmiş bir toplum, oradan bugüne bir şey taşıyamamanın huzursuzluğu, suçluluk duygusu belki de yaşadığımız.
Enseyi karartmayalım biz yine tabii. Ama bunları da düşünelim, bugünden sonra yapmamız gerekenleri.
Cahil arkadaşlarıma tekrar teşekkür ediyorum bu deneyimi bizimle paylaştıkları için ve tabii bizi bir araya getiren ensemble çok yaşasın.
