Dün akşam epeydir hayalini kurduğum bir akşam oldu. der ya’dan bir grup arkadaşın dolduruşuyla ve desteğiyle bir buluşma kurguladık. Her işte olduğu gibi, evrile evrile bir şekle girdi.
Etkinliklerde hep yakındığım konu genellikle odağın sahnede kalması, konuşmacıların söyleyeceklerini söyleyip ayrılmaları. Bazen soru cevap’a imkan kalmaması, bazen de uygun zemin olmaması. Aralarda ise insanların sadece tanıştıkları kişilerle konuşmaları, insanları bir araya getirip paylaşım yapmalarını sağlayacak ortam yaratılmaması.
O nedenle dün akşam tam 7’de yani etkinliğin başlayacağını duyurduğumuz saatte çemberde buluştuk. Çember önemli, çemberde eşitlik var, görünürlük var, güven var. Bu düzen, hem katılımı hem de etkileşimi doğal ve samimi bir şekilde teşvik ediyor. Tabii bir oyunla başladık. Oyun, keşfetmenin, denemenin ve ‘mış gibi yaparak’ öğrenmenin kapısını açıyor. Ciddiyetin ötesine geçerek hayal gücünü, iletişimi ve duygusal farkındalığı harekete geçiriyor. Oyunu hafife alanlar, bütün bu kıymetleri (öğrenme, hayal gücü, iletişim) ıskalıyorlar.
Arka arkaya iki oyun oynayıp, kaynaşıp ısındıktan sonra Mine ve Çağrı’yı dinlemeye hazırdık. Merak konusunda bu kadar düşünmüş ve üretmiş insanlarla merakın dehlizlerine daldık. Dinleyiciler de sürekli bu sohbetin içindelerdi, Mine ve Çağrı’nın güvenli esnekliiği ve çanak tutması sayesinde.
Bu arada son zamanlarda aklımızı meşgul eden ama üstüne pek düşemediğimiz meraklarımızı postitlere yazdık ve duvara yapıştırdık. Sonra bazıları hakkında o merakımızın üstüne gitmek için atabileceğimiz küçük adımlardan bahsettik. Yine bir oyunla ve değerlendirmeyle akşamı kapattık.
Üç saatin sonunda herkes birbiri ile üniversite arkadaşıymış gibiydi. Bütün emeklerime değdi sanırım.
Geliştirme alanlarını not ettim. Konuklara sormayı planladığım bazı soruları soramadım, daha doğrusu konuşmayı planladığımız bazı konulara sıra gelmedi, belki zamanı daha iyi kullanabilirim, ama bu kez kimsenin şikayeti yok gibiydi.
Kaynaşma ve eğlence 10/10 desek de aksiyon ve takip 5/10 oldu cömert olsam dahi. Planladığım aksiyon aldırmayı tam yapamadım, daha doğrusu görünür kılamadım, insanlar bunu kendilerine not etmişlerse de. Bir de buddy’lik için, yani insanların birbirlerine o ilk adımı atmalarında destek olmak için daha iyi bir kurgu yapmak gerekiyor. Belki de programın sonuna bırakmamak gerekiyor. Bu zaten bence en zor iş, ama peşini bırakmak yok!
Bakalım arkasını nasıl getireceğiz? Hangi konuyla nasıl devam edeceğiz?
Tüm katılan arkadaşlara ve sıcak ev sahipliği için Han Spaces’a çok teşekkürler.
